یکشنبه , ۲۲ مرداد ۱۳۹۶
خانه » اطلاع رسانی » سیامنگ
سیامنگ

سیامنگ

سیامنگ SIAMANG یک میمون دراز دست پرسروصدا، سیاه و کمیاب از سوماترا و مالزی با کیسه ای در گلو است. سیامنگ بزرگ ترین و تیره ترینگیبون است. سیامنگ میمونی خانه درختی، نادر و‌ کوچک، با دستانی بلند است. این پستانداران آکروبات باز در آسیای جنوب شرقی زندگی می کنند.

سیامنگ بیشتر عمرش را در درختان می گذراند. سیامنگ ها دردرختان زندگی می کنند. تقریباً هیچ شکارچی ای نمی تواند آنها را بگیرد. سیامنگ یکی از نه گونه گیبون ها است. سیامنگ بزرگ ترین،‌ تیره ترین، پر سروصدا ترین گونه گیبون است. به خاطر جنگل زدایی سریع در محیط زیست آنها، گیبون ها گونه های در معرض خطر انقراضی محسوب می شوند.

حرکت

گیبون ها بی نهایت آکروباتیک و فرز هستند. آنها بیشتر عمرشان را در درختان می گذرانند. آنها با پریدن از شاخه ها حرکت می کنند. آنها برای این کار چهار انگشتشان را به صورت قلاب مورد استفاده قرار می دهند (اما نه شستشان را). آنها همچنین می توانند در طول شاخه های کوچک راه بروند و مانند طناب آکروبات بازی از آنها استفاده کنند و بالا در هوا رها شوند. آنها با حرکات آکروباتیک می توانند از شاخه درختی به شاخه دیگر بپرند. گیبون ها در هر پرش نه متر می پرند.

گیبون ها نمی توانند شنا کنند و از آب دوری می کنند. موقعی که گیبون ها روی زمین هستند (که نادر است) ها روی دو پا راه می روند.

طول عمر

گیبون ها حدود ۴۰-۳۵ سال زندگی می کنند.

تولید مثل و بچه زایی

گیبون هایی که با هم زناشویی می کنند معمولاً تمام عمر با هم می مانند. آنها در ۱۲ تا ۱۳ سالگی به طول کامل رشد می کنند و می توانند تولید مثل کنند. گیبون های ماده هفت ماه دوره بارداری را طی می کنند و معمولاً یک بچه به دنیا می آورند و به ندرت دوقلو می زایند. گیبون های تازه متولد شده بی مو هستند و تنها یک کلاه کوچک خز مانند روی نوک سرشان دارند.

گیبون های ماده به دقت از بچه شان مراقبت می کنند. بچه ها خیلی زود بعد از تولدشان می توانند موی مادرشان را بگیرند تا به شکم او بچسبند. آنها در یک سالگی از شیر گرفته می شوند. بچه گیبون ها برای شش سال با مادرشان می مانند. بعد از آن به زور از طرف والد همجنسشان مجبور می شوند تا یک گروه خانوادگی جدیدی برای خودشان تشکیل دهند یا خودشان به این کار مبادرت می کنند.

جمعیت

جمعیت گیبون ها در حال کاهش است. آنها در خطر انقراض هستند. گیبون ها محیط زیست طبیعی خود را از دست می دهند به خاطر این که کشاورزی محیط زیست آنها را محدود می کند. تخمین زده می شود که حدود ۷۹۰۰۰ گیبون (گیبون معمولی یا سر سفید) وجود داشته باشد.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href=javascript:void(0); title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>